اين بيت را نيز از او آورده‌اند : دگر شب آمد و من مبتلاى هجرانم * كجا روم چكنم چاره‌اى نمىدانم « 1 » 7 . مرگ او در باب تاريخ و چگونگى مرگ ميبدى در ميان تواريخ و تراجم اختلاف است . بعضى ، از جمله صاحب ريحانة الأدب « 2 » ، وفات او را در حدود سال 904 يا 911 دانسته‌اند كه لفظ « قاضى » هم مادّه تاريخ آن است . مؤلّف رياض العارفين نيز آن را سنهء 910 ذكر كرده « 3 » . خواندمير در حبيب السّير همين قدر اشاره مىكند كه « در اوايل دولت‌شاهى سجلّ حيات قاضى مير حسين به خاتم انقضا مختوم گشت و به تقدير ايزد ، سبحانه و تعالى ، روزى چند مؤاخذه بوده درگذشت » « 4 » . همچنين در جامع مفيدى آمده كه « بالجمله به تقدير ايزد سبحانه در اوايل دولت و پادشاهى خاقان سليمانشان ابو البقاء شاه اسماعيل بهادر خان سجلّ حيات آن قاضى كامل الصّفات به خاتم انقضا مختوم گشت و نقد حيات به قابض ارواح سپرد » « 5 » . امّا قاضى احمد ، نگارندهء خلاصة التّواريخ كه شاگرد شاگرد جلال الدّين دوانى است و تاريخ وفات اكثر تلاميذ او را در كتاب خود قيد كرده مىنويسد : « و هم درين سال [ تسع و تسعمائة ] منصب صدارت به قاضى محمّد كاشانى مفوّض شد و با قاضى شمس الدّين در امر صدارت شريك شد و قاضى حسين ميبدى روز شنبه بيست و نهم شهر شعبان سنهء مذكوره به غضب صاحبقرانى گرفتار شده دفتر حيات را به باد فنا داد . » « 6 » محمّد يوسف واله اصفهانى نيز گويد كه چون به تسنّن مشهور بود ، « لاجرم در سنهء تسع و تسعمائة بفرمان قهرمان قهر خاقان سكندرشان مؤاخذه گشته بياران و دوستان خود پيوست » « 7 » . بنا بر قول نگارندهء تذكرهء شعراى يزد مدفن او در يزد در مزار نزديك حرم امامزاده جعفر قرار دارد . « 8 »

--> ( 1 ) . گلزار جاويدان : 1122 . ( 2 ) . ريحانة الأدب 5 : 50 . ( 3 ) . رياض العارفين : 305 . ( 4 ) . حبيب السّير : 607 . ( 5 ) . جامع مفيدى : 354 . ( 6 ) . خلاصة التّواريخ 1 : 80 . ( 7 ) . خلد برين : 310 . ( 8 ) . تذكرهء شعراى يزد : 33 .